• In voorbereiding:

Anorexia. Mijn drang om te verdwijnen.

Als kind werd Lieve Devriese vier jaar lang door een oom misbruikt. Dat potje moest gedekt blijven, zoiets was in de jaren ’50 taboe. Het ontnam haar onder meer de zin in eten, al was ze sowieso nooit een grote eter geweest. Ze slaagde erin het gebeurde enigszins weg te drukken tot op 48-jarige leeftijd de spanningen in haar huwelijk eveneens almaar sterker tot uiting kwamen in de vorm van een afkeer voor eten. Tijdens een opleiding stortte ze in elkaar. Diagnose: anorexia.

Lieve belandde onder dwang van het gerecht in de psychiatrie, diende zelfs een tijd te verblijven onder mentaal gehandicapten, bij wie ze als verstandige vrouw niets te zoeken had. Na vier jaar ziekenhuizen, eetklinieken en vruchteloze euthanasieverzoeken liet haar man zich van haar scheiden en moest ze opnieuw op eigen benen zien te staan, wat aanvankelijk zelfs letterlijk niet kon.

Dertien jaar later weegt Lieve nog steeds maar 28 kg en nu – na jaren – het contact met haar kinderen en kleinkinderen opnieuw wat beter verloopt, bleef één belangrijke wens over: haar schrijnend verhaal uitbrengen, om andere mensen de ogen te openen rond anorexia en de achterliggende oorzaken.

Creatief hergebruik

Afval is grondstof, niemand die daar nog aan twijfelt. Er wordt op grote schaal gerecycleerd, maar ieder kan voor zich ook zelf een tweede (of derde) leven geven aan dingen die anderen geneigd zijn weg te gooien. Dat is meer een kwestie van mentaliteit dan van technische kennis. De sleutel is creativiteit, verbeelding. Wie met andere ogen kijkt, gooit zo goed als niets meer weg. Creatief hergebruik is geen handleiding, geen limitatief lijstje, maar een uitnodiging tot nadenken. Over hoe je ogenschijnlijk afval uit de tuin kunt hergebruiken. Over hergebruik van water ook. Over zogezegde wegwerpspullen. Creatief hergebruik wil het startpunt zijn voor een gemeenschap waarin de kringloopgedachte voorop staat.

• Visies voor het Hageland

Van het stuk Vlaams-Brabant ten oosten van Leuven gaat een soms magische aantrekkingskracht uit. De grenzen zijn wazig en men wil er maar wat graag bijhoren. De heuvels, het halfgesloten landschap, de fraaie natuurgebieden maken van het Hageland een heerlijke streek voor wandelaars en fietsers. Maar door de nabijheid van een universiteitsstad (en de Europese hoofdstad amper een boogscheut verder) is het ook een regio waar het leuk wonen is voor kapitaalkrachtige inwijkelingen. En op plekken als het Gouden Kruispunt in Tielt-Winge is te zien hoe aantrekkelijk een aantal economische sectoren het Hageland vindt. Hoe valt dat alles te verzoenen? Welke richting gaat het Hageland uit? Moet er gestuurd worden en in welke mate? In Visies voor het Hageland vertellen de belangrijkste actoren van de streek, van Regionaal Landschap tot Kamer van Koophandel, hoe zij de toekomst zien.

• Het Grote Hagelandboek